Dhaulagiri  -  "Biała Góra"

jest to szczyt w Himalajach środkowo-zachodnich o wysokości 8167 m n.p.m., oddzielony od pobliskiej Annapurny głęboko wciętą doliną rzeki Kali Gandaki. Dhaulagiri jest siódmym co do wysokości ośmiotysięcznikiem, najwyższym z tak zwanych niskich ośmiotysięczników. W masywie można wyodrębnić sześć w miarę samodzielnych wierzchołków:

Wierzchołek	Wysokość (m.n.p.m.)
Dhaulagiri I	8 167
Dhaulagiri II	7 751
Dhaulagiri III	7 715
Dhaulagi IV	7 661
Dhaulagiri V	7 618
Dhaulagiri VI	7 268

Przez pewien czas, od pomiarów dokonanych w 1818 aż do połowy XIX wieku, uważany za najwyższą górę świata.
Pierwszą próbę wejścia podjęła wyprawa francuska w 1950 roku. W obliczu trudności orientacyjnych spowodowanych brakiem map i nieznajomością terenu Francuzi przenieśli się pod Annapurnę.

Szczyt został zdobyty w 1960 roku przez wyprawę szwajcarską Kurta Diembergera, w której uczestniczył Jerzy Hajdukiewicz.
Pierwszego i jak do tej pory jedynego zimowego wejścia na Dhaulagiri dokonali Polacy: Jerzy Kukuczka i Andrzej Czok w 1985 roku.
Na szczycie do chwili obecnej stanęło 13 polskich wspinaczy.

Głównym celem wyprawy bedzie wejście na szczyt drogą pierwszych zdobywców od strony północno-wschodniej z wariantem w kopule szczytowej przez pola śnieżne.
Baza pod Dhaulagiri zostanie założona na wysokości ok. 4700 m.
Pierwsza część drogi prowadzi przez uszczelniony lodowiec trawersem pod wielką charakterystyczną turnią Eiger. Wyżej lodowiec staje się coraz bardziej stromy i zmienia się w lodospad seraków usiany szczelinami.
Obóz I leży na wygodnej, rozłożystej i bezpiecznej przełęczy na wysokości 5850 m.n.p.m..
Z obozu I do obozu II położonego na wysokości 6750 m.n.p.m. droga prowadzi wzdłuż linii spadku filara polami śnieżnymi wśród mało wybitnych seraków i nielicznych szczelin. Powyżej obozu II droga prowadzi filarem północno-wschodnim i jest bardzo stroma. Zbyt duża ilość śniegu powoduje zagrożenie lawinowe, a jego brak i często występujące wtedy wylodzenie powodują, że odcinek jest trudnym technicznie stokiem lodowym.
Konfiguracja terenu powoduje, że z trudem znajduje się miejsce na platformę gdzie powstaje zwyczajowo obóz III (7400 m.n.p.m.). Z obozu III przeprowadzony ma być atak szczytowy.

Współrzędne geograficzne grani szczytowej:
Szerokość: 28° 42'0" N
Długość:    83° 30'0" E